Je zult maar Maxime Verhagen zijn. Een politicus van formaat, hoog op de Haagse apenrots, een boegbeeld van zijn partij. In menig opzicht een te benijden man. Maar lees dan de kwalificaties van zijn karakter die in elk portret of interview steeds maar weer terugkeren. Sluw. Geslepen. Meedogenloos. Een machtswellusteling. Een rat. We mogen aannemen dat de huid van Maxime Verhagen dik genoeg is om dergelijke typeringen te weerstaan. Misschien weet hij stiekem wel dat ze ook wáár zijn. En misschien zijn ze onzin, maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat om beelden die, terecht of niet, postvatten bij de buitenwereld – daar waar de kiezer woont.
Lees verder en reageer.


